Text Size
   
May 24
Wednesday
English Croatian Serbian Slovak Slovenian

Did God Allow Noah To Eat Meat?

The passage of Genesis 9:2-4 was the subject of great debate and controversy. After years of study and research and virtually leaving no stone unturned on the subject, to date I have not read a commentary on the passage which is worthy of a serious consideration. Generally it is argued that here we have the first biblical passage where God explicitly told Noah that he may kill any animal he wanted to in order to eat its flesh. Even vegetarians who abhor meat eating and who practice vegetarianism on ethical grounds admit that here we are faced with a biblical text which clearly sanctions the killing of animals and eating of their flesh. All they can say is that due to the fallen and corrupt nature of humanity God gave a “concession” concerning meat diet but it was not His ideal as in Genesis 1:30 where God ideally prescribed a completely vegetarian diet. But nothing can be further from the truth.
 

Main Menu

Who's Online

We have 96 guests and 1 member online

Did Jesus Eat Fish?

 There is only one passage in the whole of the New Testament where it is explicitly and specifically said that Jesus actually ate meat. If this text is true and genuine and in fact inspired by the Holy Spirit, then it would follow that Jesus was not and could not have been a vegetarian. But if on the other hand it can be satisfactorily demonstrated that this passage in Luke 24 is actually a forgery, then it follows that Jesus must have been a vegetarian, since a lying hand felt a need to insert a lying passage in order to portray Jesus as a carnivorous being.

Isusova Reforma Judaizma i Pavlova Nova Vera PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Monday, 18 August 2014 08:13

Kao prvo trebamo shvatiti da Isus nije osnovao novu religiju veæ da je bio, kao i starozavetni proroci, reformator vere i religije koja je originalno data Božijim vernicima od samoga poèetka i koju su judaisti korupcirali. Skolastisti i svi oni koju su objektivno i duboko studirali istoriju hrišæanstva prvih par vekova, znaju da se hrišæanstvo od vrlo ranog vremena podelilo u dve grane - hebrejsko i neznabožaèko.

 

Hebrejska ili takozvana jevrejska grana nije ni bila poznata pod imenom hrišæanstvo veæ su ovi prvobitni i originalni vernici bili poznati kao Nazareni i Evioniti. Ovu granu takozvanog jevrejskog hrišæanstva su vodili originalni Isusovi uèenici i apostoli od kojih je Jakov, Isusov brat, bio najbitniji. Jakov je odrastao sa Isusom u istom domu i prema tome on je naravno znao više o Isusu i svojoj majci Mariji nego li pak mi danas ili  Crkveni Oci koji su se pojavili u drugom i trecem veku i dakle mnogo godina posle smrti i vaskrsenja Isusa. Ogromna veæina hrišæana danas nema pojma o hebrejskoj grani i da su ovi vernici uèili originalnu i pravu veru i nauku Hrista. Medjutim biblijski skolastisti ovo vrlo dobro znaju. Daæu neke navode neutralnih, nestrastnih i objektivnih skolastista, teologa i crkvenih istorièara iz kojih se može videti da su upoznati sa èinjenicama istorije i da je originalno bila samo jedna grana vere i da je do podele došlo kada se pojavio Pavle koji je tvrdio da je on izabran od Boga da uèi drugaèije jevandjelje koje je specifièno namenjeno neznabošcima.

 

Zapadno i istoèno hrišæanstvo i dakle rimokatolici, pravoslavci i protestanti su nastali od Pavlove grane koju su kasnije Crkveni Oci i kasniji crkveni sinodi pretvorili u hrišæanstvo Rima i Vizantije a reformatori medivialne Evrope u moderan protestantizam. Zapadno i istoèno hrišèanstvo ranih vekova je bilo neprijateljski naklonjeno prema Nazarenima i Evionitima. Ovi vernici su bili proganjani od obe glavne religije - katolièanstva i pravoslavlja. Judaizam ih je iskljuèio i proganjao zato što su prihvatili Isusa kao mesiju, to jest, Božijeg obeæanog pomazanika, dok hrišæanstvo ih nije priznalo i proganjalo ih je zato što nisu prihvatili glavne doktrine katolièanstva i pravoslavlja. Jevrejska Enciklopedija, Vol. 5, na strani 506, kaže da Isus nije imao nikakve veze sa hrišæanstvom veæ sa sektaštvom Judaizma:

 

"Strogo reèeno, karijera i služba Isusova i njegovi odnosi sa svojim uèenicima ne pripadaju naslovu hrišæanstvo veæ istoriji jevrejskih sektarijanskih pokreta krajem perioda drugog hrama."

 

Crkveni otac Epifanije, koji je živeo poèetkom èetvrtog veka, svedoèio je da prvi sledbenici Isusovi nisu sebe smatrali hrišæanima i da nisu sebe nazivali tim imenom veæ da su sebe nazivali nazarenima. U svojim spisima koji se kolektivno zovu Panarion u sekciji 29:1 i 10, Epifanije je napisao sledeæe:

 

"Nazareni nisu sebe nazivali hrišæanima niti Isusovcima veæ nazarenima. Svi hrišæani tog vremena su sebe nazivali imenom Nazareni."

 

Takodje se zna iz jevrejskog Talmuda, koji je najsvetija knjiga Judaizma, da su se prvi vernici u Galileji i Judeji smatrali sektašima i da su bili poznati pod imenom Nazareni.  Islam isto smatra prve sledbenike Isusove kao Nazarene i na arapskom reè hrišæanin je jednostavno nazaren. Iz Djela Apostolskih 24:5 takodje se vidi da su se vernici ranog vremena smatrali judaistièkom sektom. Karadžiæ je netaèno preveo sa grèkog kolovodja jeresi Nazaretskoj. Engleske biblije taèno prevode ringleader of the Nazarene sect èto znaèi glavni vodja nazarenske sekte. Fariseji su mislili da je i sam Pavle bio jedan od glavnih vodja Nazarena koje su smatrali pripadnicima judaistièke sekte. U to rano vreme su znali samo da je uèio drugaèiju verziju od Jakova i Petra ali nisu znali ko je zapravo Pavle, jer se nije kretao u Judeji. Dakle ovaj tekst jasno pokazuje da su sledbenici Isusovi u Judeji i Galileji bili poznati kao Nazareni a ne kao hrišæani. Ova titula je data Pavlovoj grani od samoga Pavla u Antiohiji i u isto vreme je Pavle uspostavio kontakt sa Pavlom Srdjaninom, zbog kojeg je i svoje ime Savle promenio u Pavle. Crkveni Oci nam kažu da je Savle promenio svoje ime u èast guvernera. Djela Apostoslka 13. glava  pokazuje da je ovo istina jer do tada Pavle je uvek oslovljen jevrejskim imenom Shaul [Savle] a od kontakta sa Paulusom [Pavlom] Srdjaninom uvek se oslovljava kao Pavle. Nazarenski glavni vodja je bio Jakov, Isusov brat. Kada je on bio ubijen, na instigaciju sadukejskog prvosveètenika, njegov brat Simeun je postao poglavar i glavni vodja nazarenskog reformiranog pokreta. Kada su Rimljani okupirali Judeju 66. godine, Simeun je video viziju u kojoj mu je reèeno da æe Jerusalim biti razoren i da æe u njemu biti veliki pokolj. Simeun je sa nazarenima izbegao u Pereju, koja se nalazila u Siriji, na istoènoj strani Jordana. Pela je tokom prvih vekova bila centar judaistièkih nazarena, i dakle pravih reformiranih vernika i originalnih sledbenika Isusovih. Iz Pele su se kasnije proèirili i u Malu Aziju, u Egipat i konaèno u Rim. Ovi Nazareni su kasnije bili poznati pod imenom Evioniti što na jevrejskom znaèi sirotinja. Crkveni Oci, koji su u  drugom i treæem veku formirali doktrine na osnovu Pavlovih poslanica, su smatrali Nazarene bugerima i sirotinjom zato što su verovali da su siromašnog uma i razuma, jer se nisu slagali sa njihovim uèenjem po pitanju Isusa i originalne vere. Katolièki skolastist ekliziastièke istorije po imenu Philip Hughes, u svojoj knjizi Istorija Crkve, na strani 57, kaže:

 

"Neka vizija je upozorila biskupa Simeuna o dolazeæim nezgodama i vernici su napustili grad na vreme i nastanili su se u Pelu, u neznabožaèki reon preko Jordana."

 

Enciklopedija Ranog Hrišæanstva, na strani 490, nam daje sledeæu informaciju:

 

"Poèetkom jevrejskog rata sa Rimom 66. godine, jevrejski hrišæani u Jerusalimu i verovatno i iz Galileje su izbegli u Pelu Pereje."

 

Sam Isus je upozorio svoje uèenike da napuste grad kada budu videli Jerusalim opkoljen armijom. U Luci 21:20-21 èitamo:

 

"A kad vidite da Jerusalim opkoli vojska onda znajte da se približi vrijeme da opusti. Tada koji budu u Judeji neka bježe u gore, i koji budu u gradu neka izlaze na polje; i koji su na polju neka ne ulaze u njega."

 

Imperativno je shvatiti da je Pereja i specifièno Pela postala centar Nazarena i kasnijih Evionita i da su Nazareni i Evioniti bili prezreni i osudjeni od strane Crkve koja je prihvatila Pavla i njegova uèenja i koja je ustolièila sebe na temelju Pavlovih doktrina. Reverend A.F. Findlay, u svojoj knjizi Raskršæa u Ranoj Hrišæanskoj Literaturi, na strani 87, kaže:

 

"Mi smo verovatno korektni kada smatramo ove Evionite gnostièkih tendencija kao potomke palestinskih hrišæana koji su izbegli u Pelu pre razaranja Jerusalima."

 

Oksfordni Reènik Hrišæanske Crkve, na strani 433, kaže da je lokacija Evionita bila na istoènoj obali Jordana koja je u stvari pripadala Pereji:

 

"Jevrejsko hrišæanska sekta koja je cvetala tokom prvih vekova hrišæanske ere...sekta je cvetala specijalno na istoènoj strani Jordana."

 

Enciklopedija Religije, Vol. 4, na stranama 576 i 577, kaže:

 

"...evioniti vuku koren od najranijeg perioda hrišæanske istorije kada su veæina hrišæana bili Jevreji...ako je to tako, onda su oni najraniji primer hrišæanskog pokreta Jadaizma koji je ostavljen iza dok se hrišæanstvo adaptiralo prilivu neznabožaèkih konverta. Ovi hrišæani su tokom vremena postali izdvojena grupa i zajedno sa drugim grupama je bila odbaèena kao jeres od novo formirane velike crkve. Oni su nekada opisani kao minim [sektaši] u jevrejskom Talmudu...Informacija o Evionitima je rasuta kroz tri veka, od polovine drugog do polovine petog, što pokazuje da je sekta imala trajnu istoriju kao distinktna grupa najranijeg perioda...najveæa snaga Evionita je bila u Palestini i Siriji, reonima gde je Judaizam cvetao. Jedna komuna Evionita je živela u Peli, istoèno od Jordana i tvrdila je da su oni potomci originalne grupe hrišæana za koje se smatra da su izbegli iz Jerusalima u oæi rata sa Rimljanima."

 

Enciklopedija Britanika, Vol, 4, na strani 344, kaže:

 

"Eksplicitno pominjanje Evionita se prvi put nalazi u delima Ireneja [185. god.] ali se zna da su postojali i u èetvrtom veku. Oni su evidentno napustili Palestinu i naselili su se u Transjordan i Siriju i zna se da su kasnije bili i u Maloj Aziji, Egiptu i Rimu."

 

Posle pada Judeje i razaranja hrama i Jerusalima 70. godine, farisejski Judaizam se formirao i Sadukeji sa svojim sveštenstvom su nestali pošto nisu mogli da funkcionišu bez hrama. Novo formirani Judaizam nije bio zainteresovan za hrišæanstvo koje je sledilo Pavla jer se tada veæ znalo da je to novo formirana grana koja je funkcionisala potpuno nezavisno od Judaizma i prema tome nije se mogla smatrati judaistièkom sektom. Evionite su pak originalno tolerisali jer su ih smatrali judaistièkom sektom. Medjutim vremenom su ravisti Judaizma odluèili da formiraju jednu nacionalnu veru i Katan je napisao novu formulu koja se koristila tokom bogosluženja u sinagogi. Ova formula je bila tako konstruisana da nijedan sektaš više nije bio u stanju da prisustvuje bogosluženju u sinagogi. Katan je specifièno hteo da prisili Nazarene da ili prihvate novo formirani Judaizam ili da napuste sinagogu i postanu nezavisna vera od Judaizma. Evo šta nam Jevrejska Enciklopedija, Vol. 5, na strani 511, kaže o tome:

 

"Vremenom su jevrejski hrišæani bili ukljuèeni u kategoriju sektaša koji su bili odbaèeni od jevrejske komune i pod anatemom. Muška dikcija Amida o sektaštvu je u sebi sadržavala reviziju da bi onemoguæila jevrejskim hrišæanima da prisustvuju službi sinagoge i da bi uspostavila podelu. On [Katan] je ovo uradio zbog jevrejskih jeretika. Generalno se smatra da ova nova formula je trebala da forsira judaistièke hrišæane da napuste jevrejske komune. U verziji Genize, Nazareni se pominju."

 

Teolog Chadwick u svojoj knjizi Rana Crkva, na strani 21, citira anatemu koju su judaisti svakodnevno izgovarali u sinagogi:

 

"Neka Nazareni i jeretike iznenada budu uništeni i izbrisani iz knjige živih."

 

Raban Gamaliel II, je kasnije ovu formulu revizirao i nju profesor Ferguson citira u svojoj knjizi Pozadina Ranog Hrišæanstva, na strani 461:

 

"Neka Nazareni i jeretike poginu u momentu i neka budu izbrisani iz knjige živih i neka ne budu zapisani sa pravednima."

 

Tada su se ispunile Isusove reèi jer je on rekao svojim uèenicima da æe ih izgoniti iz zbornica, to jest, sinagoga, i da æe svako ko ih ubije misliti da Bogu službu èini. Nazareni nisu imali drugi izbor nego da napuste jevrejsku komunu i da postanu nezavisna grupa. Judaizam ih je izagnao i odbacio a Pavlova grana ih nije prihvatila. Prezbiterijanski pisac Hugh Smith, u svojoj knjizi Istorija Hrišæanske Crkve, na strani 69, kaže:

 

"Ovi judaistièki hrišæani su prvo bili poznati svetu kao Nazareni."

 

Onda na strani 72, istièe sledeæe:

 

"Omrznuti od strane Jevreja i javno ekskramentirani zbog vernosti hrišæanstvu i prezreni od hrišæana zato što su dali preferenciju Mojsijevom zakonu, oni su bili specijalno proganjani i nesreæni."

 

Enciklopedija Ranog Hrišæanstva, na strani 491, kaže sledeæe po pitanju jevrejskih hrišæana:

 

"Nije iznenadjujuæe što su ove grupe nestale, pošto one se nisu mogle uskladiti sa posle hramnim judaizmom niti sa katolièkom crkvom, koja se tada poèela formirati."

 

Imperativno je istaæi pravoslavcima da i njihova crkva koja je tada postojala kao istoèna grana hrišæanstva je takodje odbacila Nazarene i Evionite jer je tada praktièno bila jedno sa zapadnom crkvom ili pak katolièanstvom. Crkveni Oci obe grane su prezreli i prokleli Evionite i smatrali su ih bugerima i jeretikama. Religijski skolastisti, istorièari i teolozi znaju da su Nazareni kasnije bili poznati pod imenom Evioniti i znaju da su oni bili naslednici originalne reformirane vere koju je Isus predao svojim uèenicima i specifièno svom bratu Jakovu Justu. Christopher Knight i Robert Lomas u knjizi Hiramski Kljuè, na strani 335, kažu sledeæe o sekti koja je bila poznata kao Nazareni i Evioniti:

 

"Sekta prozvata Evionizam ili Evioniti je bila direktan potomak Jakovljeve crkve...Ova sekta je poštovala uèenja Jakova Justa. Dugo vremena posle smrti Isusa i Jakova, termin Evionit i Nazaren su bili sinonimi i ovi ljudi su bili osudjeni kao jeretike pod oba imena od strane Rimske Crkve."

 

Keith Akers, u svojoj knizi Isusova Izgubljena Religija, na strani 174, kaže:

 

"Jevrejski hrišæani su finalno bili iskljuèeni iz jevrejskih sinagoga i osudjeni kao jeretike. Odjednom u roku od nekoliko decenija, jevrejsko hrišæanstvo je postalo sekta koja je izdvojena od strane Jevreja i hrišæana. Verovatno da su tokom vremena Evioniti postali distinktna grupa da bi saèuvali religijske poglede koje su smatrali predatim od strane Isusa kroz Jakova i njegovih duhovnih potomaka."

 

Crkveni istorièar Chadwick, u svojoj knjizi Rana Crkva, na strani 23, istièe sledeèu èinjenicu:

 

"Od Ireneja na dalje, jevrejsko hrišèanstvo se tretira kao odvajajuæa sekta umesto kao forma hrišæanstva sa najboljim kriterijumom za nastavak praktike primitivne crkve u Jerusalimu. Jevrejski hrišæani su zvali sebe Evioniti."

 

Najèuveniji Crkveni Otac Origan je istakao da su se Jevreji koji su prihvatili Isusa kao mesiju zvali Evioniti. U Hastingovoj Enciklopediji Religije i Etike, Vol, 5, na strani 153, èitamo:

 

"Origan kaže da su se Jevreji koji su prihvatili Isusa Hrista zvali Evioniti."

 

Jevrejski skolastist Schlomo Pines, u knjizi Jevrejski Hrišæani Ranih Vekova Hrišæanstva na Osnovu Novog Izvora, na strani 65, kaže:

 

"Oèigledno ovi jevrejski hrišæani su verovali da su oni saèuvali i nastavili tradicije prve i još nekorupcirane hrišæanske komune Jerusalima koju su osnovali Isusovi uèenici i koji su prihvatili njegovu religiju."

 

Leonard George, u Kriminali Persepcije: Enciklopedija Jeresi i Jeretika, artikal Evioniti, kaže sledeæe:

 

"U toku par dekada od Isusove smrti, hrišæanski pokret se podelio u dva tabora: sledbenike Pavlove, koji su verovali da je hrišæanstvo potpuno nova religija i zasebna od Judaizma i jevrejske hrišæane koji su smatrali da hrišæani trebaju nastaviti religijske tradicije Jevreja. Pavlova partija je postala ortodoksni katolicizam. Grupa jevrejskih hrišæana koja je postala poznata pod imenom Evioniti, je preživela kao jeres...Doktrinska pozicija Evionita je usvojila neka verovanja Jevreja i ortodoksnih hrišæana i to je uèinilo da budu osudjeni od obe grupe. Evioniti su smatrali Jevreje neprosvetljenima dok su osudili Pavla kao prvog hrišæanskog jeretiku. Sekta je smatrala veæinu biblije koju su katolici obožavali ne autentiènom."

 

Evioniti su bili direktni potomci vernika koji su izbegli u Pelu, ali Pavlova grana i rano papstvo ih nije prihvatilo niti priznalo jer su njihove doktrine bile drugaèije. Katolièki skolastist Patrick Bourke, u svojoj knjizi Glavne Religije, sam priznaje da veæ do 70. godine je došlo do podele u hrišæanstvu i da su postojale dve zasebne grupe. Na strani 298, u ovoj knjizi on priznaje sledeæe:

 

"Do 70. Nove Ere je bilo u efektu dve hrišæanske crkve i dve vrlo razlièite vrste hrišæanstva: jevrejska crkva sa centrom u Jerusalimu, koja je zadržala vezu sa Judaizmom i tradicijom Jevreja i obièaja, koja je shvatila Isusa i njegova propovedanja više u jevrejskom stilu i pozadini i neznabožaèka crkva koja je postojala izvan Palestine i koja nije imala nikakve veze sa Judaizmom, veæ je verovala u Isusa da je Spasitelj èoveèanstva - onako kako je to Pavle propovedao."

 

Ovaj katolièki skolastist priznaje da je katolièanstvo i naravno uz to i pravoslavlje sa protestantizmom bazirano na ideje i propovedanja Pavla a ne na uèenja Dvanaestorice koji su lièno poznavali Isusa i koje je on specifièno izabrao i poslao da propovedaju njegovu reformiranu verziju Judaizma. Kao što je Buda reformirao Hinduizam tako je Isus reformirao Judaizam. Anglikanski skolastist David Edwards, u svojoj knjizi Pravi Isus, na strani 39, iskreno kaže da su Evioniti bili direktni potomci Isusovih najranijih vernika i da je njihova verzija jevandjelja bila ona koju su Isusovi uèenici sa njegovom najbližom familijom uèili:

 

"Poèetkom èetvrtog veka, crkveni istorièar Euzebije je zapisao tradiciju da su hrišæani izbegli iz Jerusalima kada su nezgode poèele i sigurno je da su oni postali manja grupa koja je od strane hrišæana i ortodoksnih Jevreja bila smatrana jeretikama. Njihova verzija hrišæanstva je postala poznata kao Evionizam. Ova verzija je bila bazirana na svedoèanstvo Isusove familije o Isusu i njegovih najranijih sledbenika."

 

Edwards, iako je anglikanac i dakle èlan Pavlove grane, iskreno kaže da su Evioniti nasledili svoja uèenja od Isusove familije, misleæi specifièno na Jakova, Isusovog brata, i druge originalne uèenike i apostole koje je sam Isus izabrao. Sledbenici Pavlovi su odbacili ova uèenja i osudili su uèenja Evionita kao prokletu jeres. Istoèna crkva, koja je 1054. godine oficijalno postala pravoslavna i nezavisna od Rima, je takodje osudila verovanja i uèenja Evionita i bazirala je svoja uèenja na Pavlovim doktrinama. Pavlova grana je postala univerzalna vera jer je prihvatila neznabošce bez pravog pokajanja i uskladila je njihove paganske tradicije sa svojim doktrinama. Ova grana hrišæanstva je sklopila savez sa imperatorima Rima i Vizantije i duboko se uplela u politiku i vodila je krstaške ratove i proganjala je sve koji su verovali drugaèije.

 

Isus nije nikada oèekivao da æe njegovi sledbenici postati univerzalna masa i da æe imperatori prihvatiti njegovu nauku i u ime njegovo sa crkvom ubijati i klati one koji ne žele prihvatiti njegovu nauku. Isus je rekao da æe njegovi sledbenici uvek saèinjavati malo stado i da æe biti proganjani. Pavlovi sledbenici su èinili takva zverstva da je prosto neshvatljivo da mogu sebe nazivati Isusovom titulom. Isus je rekao svojim sledbenicima da budu pacifisti i da ljube i svoje neprijatelje, da se mole za one koji ih mrze i zlostavljaju a ne da vode ratove i da ognjem i maèem primoraju ljude da se obrate Bogu. Obe grane originalnog Pavlovog stabla i dakle katolici i pravoslavci su sklopili savez sa imperatorima i nasilno su krštavali i primoravali ljude da prihvate njihovu veru. Klali su, spaljivali na lomaèi i muèili raznim metodama sve one koji su uèili drugaèije doktrine od njih. Evioniti kao pacifisti nisu se branili i nisu uzeli maè u ruku da bi odbranili svoju veru. Mirno su podneli sva progonstva dok praktièno nisu bili istrebljeni u petom veku. Ilustrovana Enciklopedija Mitologije, Religije i Nepoznatog, nam daje do znanja da su Evioniti preživeli do petog veka i da su se držali originalne vere:

 

"Ostatak jevrejskog hrišæanstva je preživelo u raznim krajevima Palestine, Sirije i Egipta do petog veka. Èlanovi ovog pokreta su se držali originalnih tenata i uèenja vere. Oni su poznati samo kroz delimièna i jednostrana pisanja ortodoksnih hrišæanskih pisaca koji su ih smatrali jeretikama. Oni su poznati pod imenom Evioniti ili Nazareni i razna strana verovanja i obièaji su im pripisani."

 

Crkveni sinodi su vremenom formirali zapadnu i istoènu crkvu i od nje stvorili ono što je danas, katolièanstvo i pravoslavlje. Protestantizam je rezultat odcepljenja od katolièanstva. Protestantizam je zadržao skoro sve glavne doktrine katolièanstva koje su bazirane na uèenju Pavla a ne Isusa i Dvanaestorice. Dakle istorijske èinjenice pokazuju da Isus nije osnovao hirišæanstvo i da njegovi uèenici i originalni sledbenici nisu bili hrišæani. Pavle, lažni i neznabožaèki apostol je osnovao hrišæanstvo. Naravno, to originalno Pavlovo hrišæanstvo i za vreme crkvenih otaca nije posedovalo ikone u crkvama niti su verovali u svetititelje niti su se molili njima. To je sve nastalo kasnije i sama katolièka enciklopedija ovo priznaje i daje istorijska vremena kada se ove doktrine prihvatile od strane hrišæanstva. Isus nije bio osnivaè hrišæanstva veæ jednostavno reformator korupcirane izrailjske vere kao i proroci u svoje vreme.

Evioniti su odbacili krvne žrtve i bili su vegetarijanci. Reverend Findlay u svojoj knjizi Apokrifna Jevandjelja iz Istorije Hrišæanstva u Svetlu Modernog Saznanja kaže o njima:

 

"U praksi su bili vegetarijanci i mrzeli su na ideju da se meso jede i da se životinje kolju za žrtve."

 

Internacionalna Standardna Biblijska Enciklopedia, Vol. 1, na strani 184 kaže o Evionitima:

 

"Oni su odbacili starozavetne zakone o žrtvama i bili su vegetarijanci."

 

Katolièka Enciklopedija pod artiklom Evioniti na strani 29 kaže:

 

"Posveæeni siromaštvu u životu i komuni dobara oni su praktikovali vegetarijanstvo."

 

Isusov brat Jakov - koga su Evioniti smatrali svojim vodjom je bio vegetarijanac. Crkveni Oci su tvrdili da je Jakov bio vegetarijanac od rodjenja sto se moze videti iz sledeceg navoda:

 

"Jakov, Gospodnji brat koji je bio prozvat pravednikom, je postavljen poglavarem Crkve u Jerusalimu. Mnogi su se zaista zvali Jakov ali ovaj je bio posveæen od materice svoje majke. On nije pio ni vino niti silovito piæe, nije jeo meso i nikada se nije brijao" [Nikejski i posle Nikejski Oci, Vol. 3, 361].

 

Euzebije Pamfilije je napisao o Jakovu:

 

"Ovaj apostol je bio posveæen od materice svoje majke. On nije pio ni vino niti alkoholne teènosti i uzdržavao se od životinjske hrane" [Euzebijeva Ekliziastièka Istorija, strana 76].

 

Crkveni Otac Avgustin je napisao:

 

"Sveti Jakov nikada nije jeo životinjsku hranu i živeo je na semenkama i vegetaciji. On nikada nije okusio meso i vino" [Eklisiastièna Istorija Vol.2].

 

Mogao bih dati mnogo vise podataka o ovome i iz same biblije, ali tema ovog artikla nije vegetarijanstvo vec sam ovde hteo pokazati da sadasnje hriscanstvo ne vodi poreklo od Isusa vec od Pavla koji je korupcirao originalni pokret Isusa i Evionita.

 

 

Comments (0)Add Comment

Write comment

busy
Last Updated on Monday, 18 August 2014 08:15