Text Size
   
Aug 22
Tuesday
English Croatian Serbian Slovak Slovenian

Did God Allow Noah To Eat Meat?

The passage of Genesis 9:2-4 was the subject of great debate and controversy. After years of study and research and virtually leaving no stone unturned on the subject, to date I have not read a commentary on the passage which is worthy of a serious consideration. Generally it is argued that here we have the first biblical passage where God explicitly told Noah that he may kill any animal he wanted to in order to eat its flesh. Even vegetarians who abhor meat eating and who practice vegetarianism on ethical grounds admit that here we are faced with a biblical text which clearly sanctions the killing of animals and eating of their flesh. All they can say is that due to the fallen and corrupt nature of humanity God gave a “concession” concerning meat diet but it was not His ideal as in Genesis 1:30 where God ideally prescribed a completely vegetarian diet. But nothing can be further from the truth.
 

Main Menu

Who's Online

We have 13 guests and 1 member online

Did Jesus Eat Fish?

 There is only one passage in the whole of the New Testament where it is explicitly and specifically said that Jesus actually ate meat. If this text is true and genuine and in fact inspired by the Holy Spirit, then it would follow that Jesus was not and could not have been a vegetarian. But if on the other hand it can be satisfactorily demonstrated that this passage in Luke 24 is actually a forgery, then it follows that Jesus must have been a vegetarian, since a lying hand felt a need to insert a lying passage in order to portray Jesus as a carnivorous being.

ANTIHRISTIZAM U CRKVI [Deo 1} PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Tuesday, 18 October 2016 10:25

 

Hrišćanstvo svih grana poseduje duh antihrista i jedna od najglavnijih doktrina hrišćanstva je u stvari antihristizam. Antihristizam je proizvod lažnoga duha koji narušava i omalovažava Isusa i sve ono što je on postigao kao čovek. Reč antihrist ili antihristizam se pominje samo u Jovanovim poslanicama. U 1 Jovanovoj 4:2-3 čitamo: 

 

"Po ovome poznajte Duha Božijega, i duha lažnoga: svaki duh koji priznaje da je Isus Hristos u tijelu došao, od Boga je; a svaki duh koji ne priznaje da je Isus Hristos u tijelu došao, nije od Boga: i ovaj je antihristov, za kojega čuste da će doći, i sad je već na svijetu." 

 

U 2 Jovanovoj 7 čitamo: 

 

"Jer mnoge varalice izidjoše na svijet koji ne priznaju Isusa Hrista da je došao u tijelu; ovo je varalica i antihrist." 

 

Antihristizam je otrov kojim je crkva zatrovala milione. To je učenje koje predstavlja Isusa kao večno božansko biće i kao čoveka koji je samo imao nalik na čoveka a ne kao čoveka koji je imao prirodu kao i svi drugi ljudi. Kada u detalje prostudiramo sve ono što hrišćanstvo uči o Isusovoj prirodi, onda moramo doći do zaključka da je doktrina o Isusovoj prirodi zaista antihristizam. Crkva tvrdi da je Isus bio večni Bog i da je posedovao telo koje nije bilo kao naše i u kome nije bilo strasti i požude za grehom i da Isus u svom telu nije mogao da zgreši jer je to telo bilo samo nalik na naše. Antihristi uče da je Isus rodjenjem kroz devicu izbegao grešno čovečije telo i da baš zbog toga u njegovom telu nije bilo požude i mogućnosti da greši. Crkva uči da je Adam naneo prokletstvo celom čovečanstvu i da svako dete koje se rodi nasledjuje palu i grešnu prirodu Adama i baš zato hrišćanstvo uči da se Isus morao roditi od device da nebi nasledio grešnu prirodu Adama, kao što to po učenju crkve, nasledjuju svi drugi ljudi. 

 

Zato katoličanstvo uči da je Marija začeta bez greha i da nije mogla sagrešiti zbog imune prirode prema grehu. Pravoslavlje uči da je Marija mogla da sagreši ali da nikada nije sagrešila. Zato i smatraju Mariju kao theotoktos što znači Bogorodica. Katoličanstvo i Pravoslavlje uče da Isus nije mogao da sagreši jer je po prirodi bio Bog i zato je bio imun grehu. Protestantizam takodje uči da je Isus bio Bog u telu i da zato nikada nije sagrešio. 

 

Dakle antihristizam je učenje koje tvrdi da Isus nije posedovao telo kao svaki drugi čovek i da priroda Isusa nije bila kao drugih ljudi. Pisac Jovanovih poslanica kaže da svako ko uči da Isus nije posedovao pravo ljudsko telo kao svaki drugi čovek i da u stvari nije počeo u telu kao svaki drugi čovek, poseduje duh antihrista a ne duh Božiji. 

 

Prvi i originalni antihrist nekada je bio član originalne zajednice za vreme apostola koji je odbacio autoritet Petra, Jakova i Jovana i drugih originalnih učenika Isusovih. On se odvojio od jedine prave vere i time je dokazao da nikada nije bio pravi vernik već odpadnik od vere i organizator nove vere i jeresi koju Jovan naziva antihristizmom. Ovo ću pokazati kasnije.  

 

Crkva koristi termin konsepcija kada kaže da je Marija zatrudnila sa Isusom, ali svojim dogmatičnim učenjem dokazuje

 

da u stvari ne veruje u to jer tvrdi da Isus nikada nije prestao da postoji i da nikada nije prestao da bude ono što je od uvek bio u nebu. Evo jednog navoda iz katoličke katekizme koji pokazuje da katolici, kao i pravoslavci i drugi hrišćani, veruju da Isus u stvari nije imao začeće u ovumu Marije već da je jednostavno inkarnacijom usadjen kao večni Bog u njen uterus: 

 

"Isus je znao od momenta svoje konsepcije da je božanstvo. Predpostaviti da je njegova čovečija duša vremenom shvatila da je božanstvo, znači poreći da je on bio pravi Bog i pravi čovek od momenta svoje inkarnacije u materici svoje majke." 

 

Crkva tvrdi da je Isus od momenta svoje inkarnacije ili pak utelovljenja znao ko je, jer nikada nije izgubio svest i nikada nije prestao da postoji već da je samo promenio formu ili oblik kao što je slučaj sa energijom. Ako Isus nikada nije prestao da postoji već je samo inkarnacijom bio utelovljen ili pak prenešen u Marijin uterus, to onda znači da Isus nije mogao imati začeće u ovumu Marije i dakle nije mogao biti njen sin niti čovek. Da bi Isus znao ko je od samog momenta "konsepcije" on je morao biti svestan i dakle ono isto što je uvek i bio - naime večni Bog  - kao što to Crkva dogmatično uči i tvrdi.   

 

Dakle Crkva uči da Isus nije počeo kao čovek i da nije bio začet u ovumu svoje majke i ovu doktrinu  Jovan naziva antihristizmom. Ako Isus nije konsepcijom začet u ovumu svoje majke onda on nije nasledio nijedan njen gen i prema tome biološki nije bio i nije mogao biti ni njen sin niti čovek. Ako je Isus tokom cele svoje gestacije znao da je on Bog i ako nije nikada prestao da bude ono što je bio pre svoje gestacije, onda se on nije mogao začeti niti početi kao čovek, niti se može smatrati čovekom. Ovo je činjenica koja se biološki ne može pobiti. 

 

Danas je medicina u stanju da presadi oplodjen ovum žene u uterus neke druge žene koja je nerotkinja. Presadjen ovum nastavlja da se razvija i posle devet meseci gestacije beba se rodi. Ali ta beba nije primila gene žene u čiji uterus je usadjen oplodjeni ovum. Beba je primila gene žene čiji ovum je presadjen i čoveka čija sperma je oplodila taj ovum. Žena u čiji uterus je presadjen oplodjeni ovum je samo inkubator i foster majka a ne biološka majka. 

 

Dakle ako Marija nije literalno začela Isusa u svome ovumu onda Isus nije mogao naslediti pravu prirodu čoveka niti se može smatrati Marijinim sinom. Ovo je nepobitna činjenica. Definicija reči konsepcija potvrdjuje da to znači  početi život ili začeće. Ako Isusov život nije počeo konsepcijom u ovumu ili pak jajniku svoje majke Marije, onda ona nije bila njegova bioločka majka niti je njegova priroda bila ljudska priroda. 

 

Znamo da se krv bebe stvara u telu bebe time što postoji ćelija u spermi oca koja čini da se stvara krv u telu bebe. Tokom cele gestacije krv bebe i krv majke se nikada ne pomešaju. Crkva tvrdi da Isus nije imao prirodnog oca i da je svoju krv nasledio od Duha Svetoga i prema tome tvrdi da je Isusova krv bila božanska, neraspadljiva i besmrtna. U svojoj knjizi Hemija Krvi, na strani 28, M.R. De Haan M.D., kaže sledeće o krvi Isusovoj: 

 

"Krv je bila prolivena, neraspadljiva, večna, božanstvena, bezgrešna, pobedjujuća i dragocena." 

 

Na strani 34, De Haan ističe: 

 

"Isusova krv je bila kontribucija Duha Svetoga. To je bila bezgrešna krv. To je božanska krv. To je dragocena krv jer niko nikada nije posedovao takvu krv." 

 

Urednik katoličkog foruma, Vincent Spera, na pitanje kako je Isus mogao da spase čovečanstvo ako je na specijalni način

 

nasledio krv od Marije, pošto po hrišćanskoj teologiji Isus nije imao biološkog oca, Vincent Spera je odgovorio sledeće: 

 

"Iako je Isus primio sve nasledne gene svoje majke on nije nasledio krv od svoje majke. Beba u materici je potpuno razdvojena od svoje majke...njegova krv je bila njegova sopstvena krv." 

 

Ako je krv Isusova bila njegova sopstvena krv to znači da je bila božanska, jer po hrišćanskom učenju Isus je zadržao sve karakteristike božanstva jer nikada nije prestao da bude ono što je uvek bio, to jest, Bog. Crkva tvrdi da je i krv Adama i naravno Eve, pošto je stvorena od njega, isto bila božanska jer su je dobili od Duha Svetoga. Crkva kaže da je Adam grehom opoganio božansku krv i zato je Isus morao naslediti isto božansku krv da bi mogao da iskupi pali svet u Adamu. Ali zašto moramo zaključiti da je Adam morao imati božansku krv samo zato što nije imao biološkog oca?   

 

Sve prve stvorene životinje isto nisu imale biološke očeve ali su posedovale krv. Zašto Crkva ne uči da je i njihova krv bila božanska? Bog je jednostavno stvorio krv Adamu i ta krv je bila ljudska krv a ne božanska. Bog ne poseduje krv jer biblija kaže da telo i krv ne može naslediti carstvo Božije. Telo se mora preobraziti i postati besmrtno i bez krvi. Kako onda možemo reći da je Isus imao božansku krv? 

 

Da je Isus u sebi imao božansku krv i da je ta krv bila neraspadljiva i besmrtna kao što to Crkva tvrdi, onda Isus nebi mogao umreti. Takodje, da je Isus bio Bog u telu onda on nebi mogao da umre jer Bog je besmrtan a znamo da nešto što je besmrtno ne može umreti zbog svoje prirode postojanja. Ako je Adam imao božansku krv zato što nije imao biološkog oca, onda je i magarac posedovao božansku krv jer ni on nije imao biološkog oca.  

 

Ja stvarno ne mogu da verujem da milioni mogu verovati ovo i osuditi mene i druge koji to ne mogu da prihvate. Katoličanstvo, pravoslavlje i ogromna većina protestanata tvrdi da Isus nije mogao da sagreši zbog svoje božanske prirode. Oni tvrde da u Isusovom telu nije postojala žudnja za nečim što je zabranjeno i da u njegovom telu se nije mogla pojaviti neka želja ili strast kao što se može pojaviti u svakom normalnom čoveku. Drugim rečima, antihristizam je učenje da kušanje Isusovo nije imalo nikakve svrhe i vrednosti jer kao večni i pravi Bog u telu nije mogao da sagreši. U katoličkoj katekizmi čitamo sledeće po ovom pitanju: 

 

"Iako je Hristos nasledio ljudsku prirodu on nije bio podložan grehu jer je bio Bog. Zato nije mogao da napravi bilo kakav ični greh jer on nije posedovao nikakvu pohotu niti strast jer je to rezultat originalnog greha...pravo čovečanstvo u Isusu naizgled pokazuje da je on imao ljudsku volju...kada ovo kažemo ne smemo se usuditi zaboraviti da kada kažemo da je on svojom pravom ljudskom voljom imao izbor da u isto vreme nije nikada mogao da sagreši. Nije tačno da on samo nije sagrešio već on nije mogao sagrešiti jer je njegova ljudska priroda bila sjedinjena sa božanskom prirodom u jednoj personi koja je Bog, a Bog ne može sagrešiti." 

 

Mnogo je rečeno ovde i kada ovo stvarno shvatimo onda nam postaje jasno zašto je Jovan smatrao ovu doktrinu antihristizmom. Ova doktrina uništava sve što je Isus kao čovek kroz svoj sopstveni život učinio i postigao. Ona uništava svu borbu i kušanja Isusa i svu njegovu pobedu nad grehom. Ako Isus nije mogao da sagreši zato što je bio Bog, onda sva kušanja su bila uzalud i besmislena i svako drugi bi bio bezgrešan kada bi posedovao božansku prirodu kao Isus. 

 

Ako li je pak Isus rodjen od device da bi izbegao palu i grešnu prirodu čoveka kroz Adama, kakvu pohvalu onda Isus zaslužuje i kakvu nagradu je mogao očekivati od Boga? Kako nam on onda može biti uzor? Biblija jasno pokazuje da je Isus bio čovek i da je posedovao prirodu kao i svaki drugi čovek i da je njegova krv bila kao i svih drugih ljudi i da je kao pravi čovek u ljudskoj prirodi bio podložan grehu i da je bio kušan kao i svaki drugi pravi čovek. U Jevrejima 2:18 čitamo:

 

"Jer u čemu postrada i iskušan bi u onome može pomoći i onima koji se iskušavaju." 

 

Karadžić nije bio jasan u svom prevodu jer engleske biblije bolje prevode tekst sa grčkog koji literalno kaže sledeće: 

 

"Pošto je i sam ispaštao dok je bio kušan zbog toga može pomoći i onima koji se iskušavaju." 

 

Da je Isus bio večni Bog u telu i da nije bio u stanju da sagreši i da u njegovoj prirodi nije bilo strasti i želje kao u svakom čoveku, onda Isus nebi stradao niti ispaštao tokom kušanja niti bi se trebao boriti u kušanju niti bi kušanje imalo neke svrhe i logike. Ako je priroda Isusova bila poštedjena u kušanju onda on nebi bio kušan niti bi ga Duh Sveti odveo u pustinju da bude kušan 40 dana. 

 

Telo Isusovo je žudilo za slastima ovoga sveta ali se on svojim umom i srcem borio protiv greha. U takvim iskušenjima je plakao i patio jer mu je bilo teško. Da nije bio podložan grehu i da u njegovoj prirodi nije bilo strasti i želja onda nebi plakao niti bi ispaštao tokom kušanja i napasti. U Jevrejima 5:7-8 čitamo: 

 

"On u dane tijela svojega moljenja i molitve k onome koji ga može izbaviti od smrti s vikom velikom i sa suzama prinošaše, i bi utješen po svojoj pobožnosti. I ako i bijaše sin Božij, ali od onoga što postrada nauči se poslušanju." 

 

Da je Isus bio večni i pravi Bog onda on nebi bio podložan iskušenjima i nebi se mogao ničemu naučiti jer pravi Bog sve zna i pravi Bog ne može da plače i da se uzda u drugoga da ga izbavi od smrti. Isus je bio čovek u svakom pogledu kao i svi drugi ali je bio poslušan Božijem zakonu i svim srcem se odupro grehu i silama tame i zato je dobio nagradu i ime koje je slavnije od svih onih koji su ispod Svevišnjeg. U Jevrejima 4:15 čitamo: 

 

"Jer nemamo poglavara svešteničkoga koji ne može postradati s našijem slabostima, nego koji je u svačemu iskušan kao i mi, osim grijeha." 

 

Ovo je tako jasno ali nažalost nije jasno onima koji su opijeni antihristizmom. Antihristizam je otrov vere jer narušava sve što je Isus kao čovek postigao i u isto vreme od čoveka pravi Boga, što je idolopoklonstvo. Isus je bio pravi čovek i kao čovek on može biti saučesnik sa nama u iskušenjima i on može osetiti našu bol i suze u patnji i muci jer je sve sam preživeo kao čovek. Crkva èini kobnu grešku kada tvrdi da Isus nije mogao da sagreši jer je posedovao božansku prirodu. 

 

Biblija nigde ne kaže da je Isus od samoga rodjenja bio savršen. To kažu oni koji veruju u antihristizam i koji uče da je Isus posedovao telo koje je bilo imuno grehu. Najraniji vernici i sledbenici Isusovi koji su istoriji poznati kao Nazareni i kasnije kao Evioniti su verovali da je Josif bio biološki otac Isusov i da je Marija zatrudnila istim procesom kao i sve druge žene tokom vekova. Ovi vernici su tvrdili da Isus nije bio sin Boziji od samoga rodjenja već je postao Boziji sin kada se krstio u Jordanu i kada ga je  Bog rodio i dao mu Duha Svetoga. Navešću nekoliko navoda koji potvrdjuju da su Evioniti smatrali Isusa čovekom koji se rodio kao i svi drugi.  

 

Katolički kardinal Danilou u svojoj knjizi Teologija Jevrejskog Hrišćanstva, na strani 63, kaže: 

 

"Uporedivši evidenciju crkvenih otaca sa nekim evionističkim dokumentima moguće je formirati neku ideju o teologiji Evionita...Oni veruju u Isusa i to ih radikalno izdvaja od Jevreja. Ali oni smatraju Isusa običnim čovekom koga je Bog izabrao.

 

Oni poriču da je rodjen od device i ovu poentu vrlo ističu. Oni kažu da tokom njegovog krštenja je sila od Boga sišla na njega. Evioniti su radikalni anti triniterijanci." 

 

Crkveni istoričar Euzebije koji je živeo u četvrtom veku je svedočio da Evioniti nisu verovali da je Isus bio rodjen od device i da su oni pobijali čèenje zapadne i istočne crkve i doktrinu da je Isus Bog: 

 

"Jeres Evionita tvrdi da se Hristos rodio od Josifa i Marije i smatra ga običnim čovekom." 

 

Ravista Philip Sigal u svojoj knjizi Judaizam - Razvoj Vere, na strani 82, kaže: 

 

"Evioniti su verovali da je Isus bio čovek i sin seksualne unije Josifa i Marije. Oni su ga smatrali poslednjim i najvećim od svih proroka Izrailja, koji je povratio korupcirani zakon Mojsija u prvobitno stanje." 

 

Enciklopedija Religije, Vol. 4, na strani 576, kaže: 

 

"Evioniti su smatrali Isusa kao proroka i istaknutog čoveka u liniji jevrejskih proroka i nisu priznali rodjenje od device." 

 

Profesor James Dunn u svojoj knjizi Jedinstvo i Diverzija u Novom Zavetu, na stranama 241 i 242 piše: 

 

"Jedna od najčešćih poenta evionističke kristologije je u tome što su oni isticali da je Isusovo rodjenje bilo sasvim prirodno i da je on bio prirodan sin Josifa i Marije." 

 

Pre nego što dam biblijsku evidenciju da su Evioniti bili tačni i da je Josif stvarno kopulacijom sa Marijom prokreirao Isusa i da je Isus posedovao telo kao i svaki drugi čovek i da je postao Božiji sin dana kada se krstio u Jordanu, želim prvo pokazati da su Evioniti bili originalni vernici koji su nasledili učenja i doktrine od Dvanaestorice, i specifično od Jakova, Isusovog brata. Kao prvo trebamo shvatiti da Isus nije učio novu veru i da nije osnovao novu religiju već da je bio kao i starozavetni proroci reformator vere i religije koja je originalno data Božijim vernicima od samoga početka jer su je književnici izopačili. Skolastisti i svi oni koji su objektivno i opširno studirali istoriju hrišćanstva prvih par vekova znaju da se hrišćanstvo od vrlo ranog početka podelilo u dve grane - hebrejsko i neznabožačko. Hebrejska ili jevrejska grana nije ni bila poznata pod imenom hrišćanstvo već su ovi prvobitni i originalni vernici bili poznati kao Nazareni i Evioniti. 

 

Ovu granu "hrišćanstva" su vodili originalni Isusovi učenici i apostoli od kojih je najbitniji bio Jakov, Isusov brat, koji je odrastao u istom domu u kojem je i Isus odrastao. Dakle Jakov bi trebao znati više o Isusu i svojoj majci Mariji nego li pak mi danas ili pak crkveni oci od kojih su se prvi pojavili više od sto godina posle vaskrsenja Isusa. Daću neke navode neutralnih, nestrastnih i objektivnih skolastista, teologa i istoričara koji jasno uèe da je u početku postojala samo jedna grupa vernika i da je do podele došlo kada se pojavio Pavle koji je tvrdio da je on izabran od Boga da uči drugačije jevandjelje od Dvanaestorice koje je namenjeno neznabošcima. 

 

Zapadno i istočno hrišćanstvo i dakle rimokatolici, pravoslavci i protestanti su nastali od Pavlove grane koju su kasnije crkveni oci i kasniji crkveni sinodi pretvorili u hrišćanstvo Rima i Vizantije dok reformatori medivialne Evrope u moderan protestantizam. Rimokatolicizam i istočno hrišćanstvo ranih vekova je bilo neprijateljski naklonjeno prema Nazarenima i Evionitima. Ovi vernici su bili proganjani od obe glavne religije svog vremena. 

 

Judaizam ih je isključio i proganjao zato što su prihvatili Isusa kao mesiju, to jest, Božijeg obećanog pomazanika, dok hrišćanstvo ih nije priznalo i proganjalo ih je zato što nisu prihvatili glavne doktrine zapadne i istočne crkve. Jevrejska Enciklopedija, Vol. 5, na strani 506, kaže da Isus nije imao nikakve veze sa hrišćanstvom već sa sektama Judaizma: 

 

"Strogo rečeno, karijera i služba Isusova i njegovi odnosi sa svojim učenicima ne pripadaju naslovu hrišćanstvo već istoriji jevrejskih sektarijanskih pokreta krajem perioda drugog hrama." 

 

Crkveni otac Epifanije koji je živeo početkom četvrtog veka svedočio je da prvi sledbenici Isusovi nisu sebe smatrali hrišćanima i da nisu sebe nazivali tim imenom već da su sebe nazivali Nazarenima. U svojim spisima koji se kolektivno zovu Panarion u sekciji 29:1 i 10 Epifanije je napisao sledeće: 

 

"Nazareni nisu sebe nazivali hrišćanima niti Isusovcima već Nazarenima. Svi hrišćani tog vremena su sebe nazivali imenom Nazareni..." 

 

Mi takodje znamo iz jevrejskog Talmuda, koji je najsvetija knjiga Judaizma, da su se prvi vernici u Galileji i Judeji smatrali sektašima i da su bili poznati pod imenom Nazareni. Islam isto smatra prve vernike Nazarenima i na arapskom reć za hrišćanina je jednostavno nazaren.  Iz Djela Apostolskih 24:5 takodje vidimo da su se vernici ranog vremena smatrali pripadnicima judaističke nazarenske sekte. Karadžić pogrešno prevodi tekst na sledeći način: 

 

"Jer nadjosmo ovoga čovjeka da je kuga, i podiže bunu protiv sviju Jevreja po vasionom svijetu, i da je kolovodja jeresi Nazaretskoj." 

 

Judaisti tog vremena su mislili da je sam Pavle bio jedan od najbitnijih vodja nazarenske sekte. Karadžić je trebao prevesti sekte nazarenske kao što to tačno rade prevodioci engleskih biblija.  

 

Španska biblija takodje tačno prevodi la secta de los nazarenos. Nemačka biblija isto tačno kaže der Sekte der Nazarener. Čak i latinska Vulgat biblija, oficijalna biblija Vatikana, tačno prevodi sectae Nazarenorum. Kao što su Eseni sačinjavali posebnu grupu koju su Fariseji smatrali sektom tako su i Nazareni sačinjavali posebnu grupu koju su Fariseji smatrali sektom. Nazarenski glavni vodja je bio Jakov, Isusov brat. Kada je on bio ubijen na instigaciju prvosveštenika Judaizma, njegov bratić je postao biskup i glavni vodja Nazarena. Kada su Rimljani okupirali Judeju i opkolili Jerusalim 66. godine, Simeon je video viziju u kojoj mu je rečeno da će grad pasti i da će biti veliki pokolj u Jerusalimu i zbog toga da sa svojim vernicima napusti grad i da ode na istočnu stranu Jordana koja se zvala Pereja. Simeon je sa vernicima napustio grad i naselio se sa njima u Peli. Taj reon je tokom nekoliko vekova bio centar Nazarena i odatle su se proširili u druga mesta. 

 

Ovi Nazareni su kasnije bili prozvati Evionitima jer na hebrejskom reč znači sirotinja i crkveni oci su im dali ovo ime jer su ih smatrali duhovnom sirotinjom zato što nisu hteli prihvatiti glavne doktrine zapadnog hrišćanstva koje se tada počelo formirati u kasniju rimokatoličku crkvu. Katolički istoričar ekliziastike po imenu Philip Hughes u svojoj knjizi Istorija Crkve, na strani 57, kaže: 

 

"Neka vizija je upozorila biskupa Simeona o dolazećim nezgodama i vernici su napustili grad na vreme i nastanili su se u Peli, u neznabožačkom reonu preko Jordana." 

 

Enciklopedija Ranog Hrišćanstva, na strani 490, nam daje sledeću informaciju: 

 

"Početkom jevrejskog rata sa Rimom 66. godine, jevrejski hrišćani u Jerusalimu i verovatno i iz Galileje su pobegli u Pelu Pereje." 

 

Sam Isus kada je govorio o padu Judeje i razorenju hrama i Jerusalima je upozorio svoje učenike da pobegnu iz grada kada vide da je opkoljen armijom. U Luci 21:20-21 čitamo: 

 

"A kad vidite da Jerusalim opkoli vojska onda znajte da se približi vrijeme da opusti. Tada koji budu u Judeji neka bježe u gore, i koji budu u gradu neka izlaze na polje; i koji su na polju neka ne ulaze u njega..." 

 

Imperativno je shvatiti da je Pereja i specifično Pela postala centar Nazarena i kasnijih Evionita i da su ovi Nazareni i Evioniti bili prezreni i osudjeni od strane Crkve koja je prihvatila Pavla i njegova učenja i koja je ustoličila sebe na temelju Pavlovih doktrina. Reverend A. F. Findlay u svojoj knjizi Raskršća u Ranoj Hrišćanskoj Literaturi, na strani 87, kaže: 

 

"Mi smo verovatno korektni kada smatramo ove Evionite gnostičkih tendencija kao potomke palestinskih hrišćana koji su pobegli u Pelu pre razorenja Jerusalima."  

 

Oksfordni Rečnik Hrišćanske Crkve, na strani 433, kaže da je lokacija Evionita bila na istočnoj obali Jordana koja je u stvari pripadala Pereji: 

 

"Jevrejsko hrišćanska sekta koja je cvetala tokom prvih vekova hrišćanske ere...sekta je cvetala specijalno na istočnoj strani Jordana." 

 

Enciklopedija Religije, Vol. 4, na stranama 576 i 577, kaže: 

 

"...Evioniti vuku koren od najranijeg perioda hrišćanske istorije kada su većina hrišćana bili Jevreji...ako je to tako, onda su oni najraniji primer hrišćanskog pokreta Judaizma koji je ostavljen iza dok se hrišćanstvo adaptiralo prilivu neznabožačkih konverta. Ovi hrišćani su tokom vremena postali izdvojena grupa i zajedno sa drugim grupama je bila odbačena kao jeres od novo formirane velike crkve. Oni su nekada opisani kao minim [sektaši] u jevrejskom Talmudu...Informacija o Evionitima je rasuta kroz tri veka, od polovine drugog do polovine petog, što pokazuje da je sekta imala trajnu istoriju kao distinktna grupa najranijeg perioda...najveća snaga Evionita je bila u Palestini i Siriji, reonima gde je Judaizam cvetao. Jedna komuna Evionita je živela u Peli, istočno od Jordana i tvrdila je da su oni potomci originalne grupe hrišćana za koje se smatra da su pobegli iz Jerusalima u oči rata sa rimljanima."   

 

Enciklopedija Britanika, Vol. 4, na strani 344, kaže: 

 

"Eksplicitno pominjanje Evionita se prvi put nalazi u delima Ireneja [185.] ali zna se da su postojali i u četvrtom veku. Oni su evidentno napustili Palestinu i naselili su se u Transjordan i Siriju i zna se da su kasnije bili i u Maloj Aziji, Egiptu i Rimu." 

 

Posle pada Judeje i razorenja hrama i Jerusalima farisejski Judaizam je bio formiran i Sadukeji su nestali sa scene jer je sveštenstvo prestalo da funkcioniše bez hrama. Novo formirani Judaizam nije bio zainteresovan za hrišćanstvo koje je sledilo Pavlovo učenje jer ga nisu smatrali sektom niti sličnim Judaizmu. Evionite su pak originalno smatrali sektom Judaizma kao što su i samoga Isusa smatrali sektašom. Katan je napisao novu formulu koja se upotrebljavala tokom službe u sinagogi koja je u sebi sadržavala anatemu i koja je bila upućena Nazarenima da bi na taj način Judaizam isterao sektaše i specifično Nazarene iz svoje komune. Evo šta o tome kaže Jevrejska Enciklopedija, Vol. 5, na strani 511: 

 

"Tokom vremena jevrejski hrišćani su bili uključeni u kategoriju sektaša koji su bili odbačeni od jevrejske komune i pod anatemom. Muška dikcija Amida o sektavštvu je u sebi sadržavala reviziju da bi onemogućila jevrejskim hrišćanima da prisustvuju službi sinagoge i da bi uspostavila podelu. On [Katan]  je ovo uradio zbog jevrejskih jeretika. Generalno se smatra da ova nova formula je trebala da forsira judaističke hrišćane da napuste jevrejske komune. U verziji Genize, Nazareni se pominju." 

 

Teolog Chadwick u svojoj knjizi Rana Crkva, na strani 21, citira prokletstvo koje su Jevreji svakodnevno izgovarali u sinagogi: 

 

"Neka Nazareni i jeretike iznenada budu uništeni i izbrisani iz knjige živih." 

 

Raban Gamaliel II je kasnije ovu formulu revizirao i nju profesor Ferguson citira u svojoj knjizi Pozadina Ranog Hrišćanstva, na strani 461: 

 

"Neka Nazareni i jeretike poginu u momentu i neka budu izbrisani iz knjige živih i neka ne budu zapisani sa pravednima." 

 

Tada su se ispunile reči Isusove jer je on rekao učenicima da će biti isterani iz zbornica, to jest, sinagoga i da će svako ko ih ubije misliti da Bogu službu čini. Posle toga Nazareni postaju zasebna grupa koja je prezrena od strane Judaizma ali u isto vreme nije ni prihvaćena od Crkve koja je prihvatila Pavlove doktrine i koja je postala neznabožačka i koja je prekinula bilo kakav odnos sa Judaizmom. Prezbiterijanski pisac Hugh Smith u svojoj knjizi Istorija Hrišćanske Crkve, na strani 69, kaže: 

 

"Ovi judaistički hrišæani su prvo bili poznati svetu kao Nazareni." 

 

Na strani 72, Smith ističe sledeće: 

 

"Omrznuti od strane Jevreja i javno izgrdjeni [literalno posrani] zbog vernosti hrišćanstvu i prezreni od hrišćana zato što su dali preferenciju Mojsijevom Zakonu, oni su bili specijalno proganjani i nesrećni." 

 

"Nije iznenadjujuće što su ove grupe nestale, pošto one nisu se mogle uskladiti sa posle hramnim Judaizmom niti sa katoličkom crkvom koja se počela formirati." 

 

Skolastisti religije, istoričari i teolozi znaju da su Nazareni kasnije bili poznati pod imenom Evioniti i znaju da su oni bili originalni vernici i sledbenici Isusovi pod vodjstvom Jakova, Isusovog brata, i drugih originalnih učenika Hristovih. Christopher Knight i Robert Lomas u knjizi Hiramski Ključ, na strani 335, kažu sledeće o sekti koja je poznata kao Nazareni i Evioniti: 

 

"Sekta prozvata Evionizam ili Evioniti je bila direktan potomak Jakovljeve crkve...Ova sekta je poštovala uèenja Jakova Justa. Za dugo vremena posle smrti Isusa i Jakova termin Evionit i Nazaren su bili sinonimi i ovi ljudi su bili osudjeni kao jeretike pod oba imena od strane rimske crkve." 

 

Keith Akers u svojoj knjizi Isusova Izgubljena Religija, na strani 174, kaže: 

 

"Jevrejski hrišćani su finalno bili isključeni iz jevrejskih sinagoga i osudjeni kao jeretike. Odjednom u roku od nekoliko decenija jevrejsko hrišćanstvo je postalo sekta koja je izdvojena od strane Jevreja i hrišćana. Verovatno da su tokom ovog vremena Evioniti postali distinktna grupa da bi sačuvali religijske poglede koje su smatrali predatim od strane Isusa kroz Jakova i njegovih duhovnih potomaka." 

 

Crkveni istoričar Chadwick u svojoj knjizi Rana Crkva, na strani 23, ističe sledeću činjenicu: 

 

"Od Ireneja na dalje, jevrejsko hrišćanstvo se tretira kao odvajajuća sekta umesto kao forma hrišćanstva sa najboljim kriterijumom za nastavak praktike primitivne crkve u Jerusalimu. Jevrejski hrišćani su zvali sebe Evionitima." 

 

Najučeniji crkveni otac Origan je istakao da su se Jevreji koji su prihvatili Isusa kao mesiju zvali Evioniti. U Hastingovoj Enciklopediji Religije i Etike, Vol. 5, na strani 153, čitamo: 

 

"Origan kaže da su se ovi Jevreji koji su prihvatili Isusa Hrista zvali Evioniti." 

 

Jevrejski skolastist Schlomo Pines u knjizi Jevrejski Hrišćani Ranih Vekova Hrišćanstva na Osnovu Novog Izvora, na strani 65, kaže: 

 

"Očigledno ovi jevrejski hrišćani su verovali da su oni sačuvali i nastavili tradicije prve i još nekorupcirane hrišćanske komune jerusalima koju su osnovali Isusovi učenici i koji su prihvatili njegovu religiju." 

 

Leonard George u Kriminali Persepcije: Enciklopedija Jeresi i Jeretika, artikal Evioniti, kaže sledeće: 

 

"U toku par dekada od Isusove smrti, hrišćanski pokret se podelio u dva tabora: sledbenike Pavlove koji su verovali da je hrišćanstvo potpuno nova religija i zasebna od Judaizma i jevrejske hrišćane koji su smatrali da hrišćani trebaju nastaviti religijske tradicije Jevreja. Pavlova partija je postala ortodoksni katolicizam. Grupa jevrejskih hrišćana koja je postala poznata pod imenom Evioniti je preživela kao jeres...Doktrinska pozicija Evionita je usvojila neka verovanja Jevreja i ortodoksnih hrišćana  i to je učinilo da budu osudjeni od obe grupe. Evioniti su smatrali Jevreje  neprosvetljenima dok su osudili Pavla kao prvog hrišćanskog jeretiku. Sekta je smatrala većinu biblije koju su katolici obožavali ne autentičnom." 

 

Evioniti su bili direktni potomci vernika koji su izbegli u Pelu ali katolička crkva i rano papstvo ih nije priznalo jer su njihove doktrine bile drugačije. Katolički skolastist Patrick Bourke u svojoj knjizi Glavne Religije sam priznaje da već do 70. godine i dakle samo nešto više od tri dekade od Isusovog raspeća je došlo do podele u hrišćanstvu i da su postojale dve zasebne grane. Na strani 298, u ovoj knjizi Bourke je priznao sledeće: 

 

"Do 70. Nove Ere je bilo u efektu dve hrišćanske crkve i dve vrlo različite sorte hrišćanstva: jevrejska crkva sa centralom u jerusalimu koja je zadržala vezu sa Judaizmom i tradicijom Jevreja i običaja, koja je shvatila Isusa i njegova propovedanja više u jevrejskom stilu i pozadini i neznabožačka crkva koja je postojala izvan Palestine koja nije imala nikakve veze sa Judaizmom već je verovala u Isusa da je Spasitelj čovečanstva onako kako je Pavle to propovedao." 

 

Anglikanski skolastist David Edwards u svojoj knjizi Pravi Isus, na strani 39, iskreno kaže da su Evioniti bili direktni potomci Isusovih najranijih vernika i da je njihova verzija jevandjelja bila ona koju su Isusovi učenici učili i Isusova najbliža familija: 

 

"Početkom četvrtog veka crkveni istoričar Euzebije je zapisao tradiciju da su hrišćani izbegli iz jerusalima kada su nezgode počele i sigurno je da su oni postali manja grupa koja je bila smatrana od strane hrišćana i ortodoksnih Jevreja jeresom. Njihova verzija hrišćanstva je postala poznata kao Evionizam. Ova verzija je bila bazirana na svedočanstvu Isusove familije o Isusu i njegovih najranijih sledbenika." 

 

Edwards i ako je anglikanac i dakle član tradicijalnog hrišćanstva, iskreno kaže da su Evioniti nasledili svoja učenja od Isusove familije, misleći specifično na Jakova, Isusovog brata, i drugih učenika koje je Isus sam izabrao. Sledbenici Pavlovi su odbacili ova učenja i osudili su učenja Evionita kao prokletu jeres. 

 

Evioniti su bili pacifisti i osudili su svaku vrstu nasilja i praktikovali su vegetarijanstvo. Katoličko hrišćanstvo je zastupalo nasilje jer su već početkom trećeg veka napravili savez sa rimskim imperatorom Konstantinom i tokom dugih vekova su ubijali sve one koji nisu mogli prihvatiti nauku katoličke crkve. Treba istaći da je i sama istočna crkva, koja je kasnije oficijalno postala pravoslavna, isto zastupala isti stav jer je tada bila jedno sa zapadnom crkvom. Dakle hrišćanstvo koje je priznalo Pavla kao najglavnijeg apostola i apostola neznabožaca se duboko uplelo u politiku i nasilno je htelo da obrati ljude u crkvu. Evioniti se nisu uplićali u politiku jer su

 

verovali da ih je Isus izveo iz sveta i svetskog sistema. Sama ova činjenica dokazuje da je istočno i zapadno hrišæanstvo lažna vera jer je Isus zabranio svojim sledbenicima da ubijaju i da čine nasilje. Pavlovo hrišćanstvo se brzo raširilo i postalo je univerzalna vera koju je sam Rim i dakle rimski car Konstantin i kasnije drugi imperatori Rima kao i kasniji carevi Vizantije podržavali dok su Evioniti bili proganjani i ubijani i oni su sačinjavali malo stado kao što je Isus rekao. Isus nije nikada predvideo da će njegovi sledbenici postati univerzalna crkva i da će se uplesti u politiku i da će njihov glavni vodja postati univerzalni diktator koji će činiti takva zverstva i nasilja tokom vekova kao što su to činile pape. Ilustrovana Enciklopedija Mitologije, Religije i Nepoznatog, nam daje sledeću informaciju: 

 

"Ostatak jevrejskog hrišćanstva je preživelo u raznim krajevima Palestine, Sirije i Egipta do petog veka. Članovi ovog pokreta su se držali originalnih tenata i učenja vere. Oni su poznati samo kroz delimična i jednostrana pisanja ortodoksnih hrišćanskih pisaca koji su ih smatrali jeretikama. Oni su poznati pod imenima Evinoti ili Nazareni i razna strana verovanja i običaji su im pripisani." 

 

Mogao bih navesti još mnogo izveštaja raznih skolastista i religijskih enciklopedija koje ističu da su Evioniti bili potomci originalnih vernika i dvanaestorice kao i navode koji pokazuju da se Pavle smatra prvim hrišćaninom i u stvari osnivačem zapadnog i istočnog hrišćanstva. Ali ovo nije potrebno jer mislim da je dosta rečeno i da čitaoc može videti da postoje mnoge izjave stručnjaka svog polja koje pokazuju da su  Evioniti bili autentični čuvari vere koju je Isus predao apostolima i koju su apostoli pod vodjstvom Jakova Justa propovedali i da su oni bili osudjeni od strane hrišćana koji su bazirali svoju crkvu na učenja Pavlova. 

Comments (0)Add Comment

Write comment

busy
Last Updated on Tuesday, 18 October 2016 10:27